Adolf Bernhardt

Adolf Bernhardt był polskim lekarzem i chirurgiem, urodzonym 23 lipca 1801 roku w Kępnie w rodzinie żydowskiej. Uczył się w gimnazjum we Wrocławiu, a następnie rozpoczął tam studia medyczne. Kilkakrotnie je przerywał, podejmując dorywcze prace, by pomagać w utrzymaniu rodziców i młodszych braci. Dyplom doktora nauk medycznych uzyskał we Wrocławiu 6 października 1834 roku na podstawie pracy poświęconej historii jaja ssaków przed zapłodnieniem. Promotorem jego pracy był Jan Evangelista Purkyně.

Od 1835 roku Bernhardt mieszkał w Warszawie, a rok później uzyskał stopień lekarza I klasy. W 1837 roku walczył z epidemią cholery w Domu Zdrowia na Tamce. Angażował się także w działalność społeczności żydowskiej: był członkiem dozoru i wizytatorem żydowskich szkół elementarnych, egzaminatorem w Szkole Rabinów oraz współzałożycielem niemieckiej synagogi przy ulicy Daniłowiczowskiej. Pełnił w niej funkcje członka komitetu, wiceprezesa i prezesa. Zmarł w Warszawie 27 września 1870 roku i został pochowany na tamtejszym cmentarzu żydowskim przy ulicy Okopowej.

Na podstawie artykułu „Adolf Bernhardt” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.